ویروس کرونا شکنندگی اقتصادهای ما را آشکار کرده است
طبق برآوردهای سازمان بین المللی کار ممکن است ۲۵ میلیون نفر بیکار شوند، و درآمد کارگران به میزان ۳.۴ تریلیون دلار از دست برود.
کد مطلب: 8661
يکشنبه ۳۱ فروردين ۱۳۹۹ ساعت ۲۱:۲۶
 
به گفته گای رایدر، مدیرکل سازمان بین المللی کار، همه گیری ویروس کرونا تنها یک بحران پزشکی نیست، بلکه بحرانی اجتماعی و اقتصادی نیز هست. اگر بخواهیم پاسخی مؤثر به این بحران بدهیم، باید همه اینگونه عوامل را در نظر بگیریم و به شکلی هماهنگ و جهانی واکنش نشان دهیم. این پاسخ باید به ویژه پاسخگوی نیازهای افراد آسیب پذیر باشد.
ابعاد انسانی همه گیری کووید ۱۹ چیزی فراتر از پاسخ بهداشتی بحرانی است. همه جنبه های آینده ما اعم از اقتصادی، اجتماعی و توسعه تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. پاسخ ما باید فوری، هماهنگ و در مقیاس جهانی باشد و باید فوراً به نیازمندان کمک شود.
از محل های کار تا شرکتها تا اقتصادهای ملی و جهانی گرفته، اقدام درست و اصولی در زمینه گفتگوی اجتماعی بین دولت ها و افراد در خط مقدم یعنی کارفرمایان و کارگران پیش بینی می شود به صورتی که دهه ۲۰۲۰ دوباره به دهه ۱۹۳۰ تبدیل نشوند.
طبق برآوردهای سازمان بین المللی کار ممکن است ۲۵ میلیون نفر بیکار شوند، و درآمد کارگران به میزان ۳.۴ تریلیون دلار از دست برود. با این حال، از هم اکنون مشخص است که شاید در این اعداد عظمت و بزرگی تاثیر این ویروس دست کم گرفته شده باشد.
این بیماری همه گیر با بی رحمی گسل های عمیق در بازارهای کار ما را نشانه گرفته است. شرکت های با هر اندازه و بزرگی، فعالیت های خود را متوقف کرده، ساعات کار را کاهش داده و کارمندان را اخراج می کنند. با بسته شدن فروشگاه ها و رستوران ها، لغو شدن پروازها و رزرو هتل ها بسیاری به لبه پرتگاه فروپاشی می رسند و مشاغل به سمت دورکاری تغییر جهت می دهند. غالباً اولین کسانی که شغل خود را از دست می دهند کسانی هستند که اشتغال آنها در گذشته بسیار متزلزل بوده است مثل کارمندان بخش فروش، پیشخدمت ها، خدمه آشپزخانه، حمل کنندگان چمدان ها و نظافتچی ها.
در دنیایی که از هر پنج نفر فقط یک نفر واجد شرایط دریافت مزایای بیکاری است، اخراج ها طلسم فاجعه ای برای میلیون ها خانواده است. از آنجا که مرخصی استعلاجی برای بسیاری از کارکنان بخش مراقبت و دلیوری که اکنون به آنها اعتماد داریم وجود ندارد، آنان اغلب تحت فشار قرار دارند تا حتی اگر بیمار باشند، به کار خود ادامه دهند. در دنیای در حال توسعه، کارگران کارمزدی، کارگران روزمزد و کسبه غیر رسمی ممکن است به همین ترتیب برای تامین خوراک روزانه خود تحت فشار قرار بگیرند. همه ما نیز به همین خاطر رنج خواهیم کشید. این امر نه تنها باعث افزایش گسترش ویروس می شود بلکه در طولانی مدت چرخه های فقر و نابرابری را به طرز چشمگیری تقویت می کند.
اگر دولت ها قاطعانه عمل کنند تا استمرار کسب و کارها تضمین شود، از اخراج ها جلوگیری و از کارگران آسیب پذیر حمایت شود، ما فرصتی برای نجات میلیون ها شغل و بنگاه خواهیم داشت. اما نباید شک داشته باشیم که تصمیماتی که امروز گرفته می شود، سلامت جوامع و اقتصادهای ما را برای سالهای آینده مشخص می کند.
سیاست های انبساطی مالی و پولی بیسابقه برای جلوگیری از تبدیل شدن رکود طوفانی کنونی به رکود و کسادی طولانی مدت ضروری است. ما باید مطمئن شویم که مردم به اندازه کافی پول در جیب خود دارند تا آن را تا پایان هفته و مرحله بعدی خرج کنند. این یعنی تضمین اینکه شرکتها به عنوان منبع درآمد میلیون ها کارگر می توانند در جریان رکود شدید سرپا باشند و به همین ترتیب به محض فراهم شدن دوباره شرایط شروع به کار مجدد کنند. به ویژه، برای آسیب پذیرترین کارگران، از جمله افراد خوداشتغال، کارگران پاره وقت و افراد با شغل موقت، افرادی که ممکن است واجد شرایط بیکاری یا بیمه درمانی نباشند و دستیابی به آنها سخت تر باشد، باید اقدامات متناسب انجام شود.
در حالی که دولت ها سعی می کنند منحنی صعودی سرایت به این ویروس را صاف کنند ، ما برای محافظت از میلیون ها کارگر بخش بهداشت و درمان (اکثرا زنان) که هر روز سلامت خود را برای ما به خطر می اندازند، به اقدامات ویژه نیاز داریم. رانندگان کامیون و دریانوردان، که تجهیزات پزشکی و ملزومات مورد نیاز دیگر را تحویل می دهند، باید به اندازه کافی محافظت شوند. دورکاری فرصت های جدیدی را برای کارگران فراهم می کند و کارفرمایان می توانند کسب و کار خود را طی دوره بحران ادامه دهند. با این حال، کارگران باید قادر باشند در مورد این روش ها مذاکره کنند تا تعادل با سایر مسئولیت ها مانند مراقبت از کودکان، بیماران یا افراد سالمند و البته خودشان حفظ شود.
بسیاری از کشورها بسته های تشویقی بی سابقه ای را برای محافظت از جوامع و اقتصادهای خود و ادامه جریان نقدینگی به کارگران و مشاغل ارائه کرده اند. برای به حداکثر رساندن کارآیی این اقدامات، لازم است دولت ها با سازمان های کارفرمایی و اتحادیه های کارگری راه حل های عملی ارائه دهند، تا مردم در امنیت بوده و از شغل ها محافظت شود.
این اقدامات شامل حمایت از درآمد، یارانه های دستمزد و کمک های بلاعوض اخراج موقت برای مشاغل رسمی‌تر، اعتبارات مالیاتی برای افراد خوداشتغال و پشتیبانی مالی از کسب و کارها است.
اما درکنار اقدامات قاطع داخلی، اقدام چندجانبه قاطع باید محور اساسی پاسخ جهانی به یک دشمن جهانی باشد. اجلاس فوق العاده مجازی گروه ۲۰ در پاسخ به همه گیری کووید ۱۹ در ۲۶ مارس اولین گام برای این پاسخ هماهنگ است.
در این دشوارترین دوران ها، یک اصل از اصول مندرج در اساسنامه سازمان بین المللی کار را یادآور می شوم: فقر در هر جایی همچنان تهدیدی برای سعادت و موفقیت در همه جا است. یادآور می شوم که ممکن است در سالهای پیش رو، اثربخشی پاسخ ما به این تهدید به موجودیت بشر نه فقط با مقیاس و سرعت تزریق نقدینگی قضاوت شود، یا اینکه آیا منحنی بهبودی صاف یا شیب دار باشد، بلکه با آنچه برای آسیب پذیرترین اقشار در جمع خود انجام داده ایم مورد قضاوت قرار گیرد.
Share/Save/Bookmark